Internet in Zuid-Korea: hoe je online gaat

Wanneer ik een reis naar Azië voorbereid, is er één vraag die vóór de koffers komt: hoe ik internet in Zuid-Korea heb vanaf minuut één. En dat is logisch, want Zuid-Korea is een land waar zonder mobiele data je half blind bent: Google Maps werkt maar half, taxi's bestel je via een app en restaurants reserveer je via Naver. Hier vergelijk ik alle echte opties die je als toerist hebt, met prijzen en nadelen, zodat je weloverwogen kiest en niet uit wanhoop op de luchthavenbalie om zes uur 's ochtends.

Zuid-Korea, het beste netwerk ter wereld

In Zuid-Korea heb je vijf manieren om verbinding te maken: roaming (de duurste), openbare wifi (gratis maar beperkt), pocket wifi (apparaat met batterij dat je moet inleveren), lokale Koreaanse SIM (vereist paspoort) en eSIM (de meest praktische). Voor de meeste reizigers wint de eSIM op gemak en prijs.

Zuid-Korea was in 2019 het eerste land dat grootschalig commercieel 5G lanceerde en heeft de leiding niet losgelaten. Onafhankelijke netwerkanalyses plaatsen de gemiddelde downloadsnelheid op 5G boven de 430 Mbps, waarbij SK Telecom, KT en LG U+ strijden om tienden. Vertaald: meerdere keren de snelheid van een gemiddelde glasvezelverbinding, op je telefoon en al lopend op straat.

Het ongemakkelijke gevolg is dat een toerist zonder verbinding hier meer last heeft dan in Italië, omdat het hele Koreaanse dagelijkse leven ervan uitgaat dat je data bij je hebt. Dit zijn de apps die je nodig gaat hebben, en geen enkele werkt offline:

• Naver Map of KakaoMap. Google Maps is beperkt door wettelijke restricties op kaartgegevens en geeft geen betrouwbare routes. De echte navigatie doe je hier.
• Kakao T. De Koreaanse Uber en de echte manier om een taxi te bestellen. Zonder data geen taxi.
• Papago. De vertaler van Naver, beter dan Google met Koreaans, vooral met de camera.
• KakaoTalk. De nationale berichtendienst: als je een tour of accommodatie boekt, schrijven ze je hier.

Connectiviteit is geen extra in Zuid-Korea: het is basisinfrastructuur van de reis.

Alle opties vergeleken

Dit is het algemene beeld: de vijf echte manieren die een Nederlandse reiziger heeft om verbinding te maken in Zuid-Korea, wat elke kost en waar het pijn gaat doen.

De conclusie springt in het oog: de opties met de minste moeite zijn het duurst, en de goedkoopste (wifi) is het minst nuttig wanneer je het echt nodig hebt, namelijk op straat. De eSIM doorbreekt die balans omdat het lage prijs combineert met nul fysiek gedoe. De uitsplitsing van waarom roaming zo duur wordt, vind je in hoeveel internationaal roaming kost.

Dat gezegd hebbende, geen enkele optie is slecht voor iedereen: een groep die de hele dag samen is, kan profiteren van pocket wifi, en wie drie maanden blijft studeren, wil een Koreaans nummer. Het antwoord hangt af van jouw reis, niet van een universele regel.

Roaming: gemakkelijk en duur

Laten we beginnen met de standaardoptie: niets doen en je provider laten afrekenen. Binnen de Europese Unie geldt 'roam like at home' en gebruik je je eigen abonnement zonder extra kosten. Zuid-Korea ligt buiten de EU, dus die bescherming geldt niet en je valt terug op internationale tarieven.

De grote Nederlandse providers bieden bundels voor Azië: tussen 5 en 12 euro per dag voor 100 MB of 1 GB. Reken maar uit: tien dagen met een bundel van 8 euro is 80 euro, en veel zijn snel op als je videobelt of video's uploadt. Als de bundel op is, stoppen sommige providers en anderen rekenen per verbruik, met rekeningen van drie cijfers de maand erna. De klassieke schrik na de reis.

Er is een belangrijk detail: je Nederlandse lijn actief houden is de enige manier om je sms'jes te blijven ontvangen. De verstandige oplossing is om die alleen voor berichten te gebruiken en de data via een andere weg te laten lopen, precies wat een eSIM mogelijk maakt: je Nederlandse simkaart blijft erin voor de bankcode en de data worden verbruikt door het Koreaanse profiel. Ik werk het uit in eSIM vs roaming. Kortom: als vangnet is het prima; als hoofdplan in Korea is het geld weggooien.

Openbare wifi: gratis, met kleine lettertjes

Hier speelt Korea in een andere competitie. Het land heeft duizenden 'Public WiFi Free'-punten uitgerold in bussen, stations, parken, markten en overheidsgebouwen, en bijna alle cafés, de alomtegenwoordige 7-Eleven en CU, restaurants en hotels hebben hun eigen netwerk. Het is waarschijnlijk de beste openbare wifi ter wereld. Waarom is het niet genoeg? Om vier redenen die je op de eerste dag ontdekt:

• Het dekt de straat niet. De wifi leeft binnen. Precies wanneer je het het hardst nodig hebt —de juiste metro-uitgang zoeken, een taxi bestellen in de regen in Hongdae— heb je het niet.
• Captieve portals in het Koreaans. Veel netwerken vragen om voorwaarden te accepteren op een scherm dat je niet zult begrijpen, en sommige vereisen een Koreaans telefoonnummer om je te verifiëren.
• Wisselende kwaliteit. Een open netwerk gedeeld met 200 mensen op het station van Seoul is niet de 5G waar we het over hadden.
• Veiligheid. Inloggen op je bank via een open netwerk zonder VPN is hier en overal een slecht idee.

Mijn advies is om het te zien voor wat het is: een uitstekende aanvulling om zware dingen in het hotel te downloaden, geen connectiviteitsplan. Download offline kaarten, upload foto's en update apps tijdens het eten, en bewaar de mobiele data voor onderweg in de stad, want daar gaat de reis om.

Pocket wifi: de beroemde 'egg'

In Korea noemen ze de pocket wifi egg (ei) en het is een instituut. Het is een draagbare router ter grootte van een stuk zeep die je eigen wifi-netwerk creëert en waar je telefoons, tablets en laptops op aansluit. Het wordt per dag gehuurd, opgehaald bij een balie op Incheon en teruggebracht bij een andere voordat je vertrekt.

De prijzen zijn redelijk: tussen 2.500 en 5.000 KRW per dag (1,7 tot 3,5 euro), met abonnementen van 1,5 GB per dag tot onbeperkt en voor drie tot vijf apparaten. Op papier is het een koopje als je met meerdere reist. Maar het papier vertelt niet het hele verhaal.

De eerste keer dat ik een egg huurde, laadde ik twee telefoons, een camera, een powerbank voor mezelf en nog een voor de router op. De dag dat ik hem in het hotel liet liggen, zat de hele groep ineens zonder internet.

De batterijduur is 8 tot 12 uur, en op een intensieve dag sightseeing, met kou in de winter, smelt dat cijfer weg: je hebt een powerbank nodig voor de router naast die voor je telefoon. En dan is er de afhankelijkheid van de groep: wie het apparaat draagt, heeft de controle, en als iemand zich afsplitst, zit die zonder data. Tel daarbij de borg, de verzekering bij verlies en het uitrekenen van de inlevertijd op de dag van je vlucht. Ik vergelijk ze in eSIM vs pocket wifi: voor groepen die aan elkaar vastzitten heeft het zin; voor de rest is het verouderde technologie.

Lokale Koreaanse sim: paspoort en balies

Een fysieke prepaid-sim is een degelijke optie, vooral als je weken blijft en een lokaal nummer wilt. SK Telecom, KT en LG U+ hebben balies in de aankomsthal van Terminal 1 en 2 van Incheon, 24 uur per dag geopend, en ze zijn ook te vinden op Gimpo en in winkels in de stad.

Er is één onbespreekbare voorwaarde: als buitenlander moet je verplicht je paspoort laten zien om een sim te kopen en te activeren. Dat is geen gril van de verkoper, maar de wet voor identificatie van mobiele lijnen. Dat betekent wachten in de rij en een formulier invullen, precies als je twaalf uur vliegen achter de rug hebt. Dit zijn de gangbare prijzen:

Dat komt neer op zo'n 25-45 euro voor tien dagen, duurder dan een vergelijkbare eSIM en met het nadeel dat je je eigen simkaart uit je telefoon moet halen en op een veilige plek moet bewaren. Ik heb reizigers gezien die hem in de lade van het hotel lieten liggen. En zolang de Koreaanse sim erin zit, staat je eigen nummer uit: dag sms'jes van de bank. Het volledige overzicht vind je in eSIM vs lokale sim.

eSIM: de optie die ik aanraad

Een eSIM is een digitale kaart die je op je telefoon downloadt: het werkt hetzelfde als een gewone sim, maar dan zonder plastic. Je koopt hem vanuit je luie stoel thuis, krijgt een QR-code, scant die en het profiel is geïnstalleerd, klaar om te activeren zodra je landt. Als je er nog nooit een hebt gebruikt, begin dan bij wat is een eSIM, waar het helemaal vanaf het begin wordt uitgelegd.

Voor Korea stapelen de voordelen zich op. De prijs ligt onder die van een lokale sim en is een schijntje vergeleken met roaming. De activering is direct: je stapt uit het vliegtuig, zet je data aan en je zit op het Koreaanse netwerk voordat je bij de bagageband bent. En wat voor mij de doorslag geeft: de dubbele lijn. Je eigen simkaart blijft gewoon in je telefoon voor sms'jes en telefoontjes, terwijl je data via het Koreaanse profiel loopt. Dat lost in één klap de bankverificatiecodes op.

De enige vereiste is een compatibele en simlockvrije telefoon: dat zijn bijna alle iPhones vanaf de XS, Samsung vanaf de Galaxy S20, Pixel vanaf de 3 en zowat alle recente midden- en high-end modellen. Deze abonnementen maken gebruik van dezelfde netwerken van SKT, KT en LG U+, dus de signaalkwaliteit is identiek aan die van een Koreaan: er is geen apart toeristennetwerk. De stappen vind je in de eSIM-gids voor Zuid-Korea.

Dekking: Seoel, Busan, Jeju, metro en KTX

Is de dekking buiten Seoel net zo goed? Ja, met een ruime marge vergeleken met wat je gewend bent. Korea is een klein, bergachtig maar dichtbevolkt land, en de aanbieders hebben bijna het hele bewoonde gebied gedekt met 4G en een groot deel met 5G. Dit zijn de scenario's waar je je vaak zorgen over maakt:

• Seoel en de metropoolregio. Volledige 5G-dekking, inclusief wolkenkrabbers, winkelcentra in kelders en tunnels.
• Metro van Seoel en Busan. Alle stations en alle tunnels hebben signaal. Je kunt een video kijken tussen Gangnam en Jamsil zonder één onderbreking.
• KTX. De treinen van 300 km/u houden bijna de hele reis Seoel-Busan verbinding. Er zijn korte onderbrekingen in lange bergtunnels, maar die worden binnen seconden hersteld, en de wagons hebben eigen wifi.
• Busan. Dekking vergelijkbaar met Seoel, inclusief Haeundae en het culturele dorp Gamcheon.
• Jeju. Zeer goed gedekt in steden en op wegen. Op wandelroutes van de Hallasan of bij sommige kliffen in het zuiden kan het terugvallen naar 4G.
• DMZ. Er is dekking, al kan je telefoon in sommige stukken verbinding maken met signalen uit het noorden. Dat is een uitzondering en heeft geen invloed op georganiseerde excursies.

Kortom, je hoeft je route niet te plannen op basis van waar er signaal is. Tenzij je aan serieuze bergsport doet, ben je altijd verbonden.

Hoeveel data heb je nodig

Dat is de vraag die ik het vaakst krijg en waar de meeste mensen de fout in gaan, bijna altijd door te veel te nemen: angst leidt tot het afsluiten van onbeperkte abonnementen die later niet eens voor de helft worden gebruikt. Laten we kijken naar echte cijfers van dagelijks verbruik tijdens een typische reis naar Korea.

Mijn advies: voor een standaard reis van 8 tot 12 dagen is 10 GB de sweet spot. Het dekt ruimschoots Naver Map, de taxi's met Kakao T, vertalingen met de camera en telefoontjes naar huis. Houd er ook rekening mee dat je constant wifi-plekken binnenkomt en verlaat —cafés, winkels, hotel— dus een groot deel van het zware verbruik gaat daarheen.

Een truc die ik altijd toepas: ik download de kaarten en offline gidsen de avond voor vertrek, via de wifi thuis. Dat bespaart me een flinke GB en geeft me een plan B voor de eerste dag. En als je halverwege de reis zonder komt te zitten, is het opladen van een eSIM twee minuten werk vanuit de app.

Verbonden aankomen vanaf de landing

Het doel is simpel: dat je internet hebt zodra het vliegtuig de landingsbaan raakt en je de vliegtuigmodus uitzet. Geen rijen, geen balies zoeken, niet afhankelijk zijn van de wifi op de luchthaven. Zo doe ik het, en het werkt hetzelfde in Incheon, Gimpo of Busan.

1. Thuis, met wifi, voor vertrek. Koop het abonnement, ontvang de QR en scan hem. Het profiel wordt geïnstalleerd maar blijft inactief: het verbruikt niets en de geldigheid begint nog niet te lopen.
2. Controleer of je telefoon simlockvrij is. Instellingen > Algemeen > Info op iPhone, of Instellingen > Verbindingen > SIM-kaartbeheer op Android. Als de nieuwe lijn verschijnt, is het klaar.
3. Bij aankomst in Incheon. Zet de vliegtuigmodus uit, activeer data en selecteer het Koreaanse profiel als datalijn. Het netwerk pakt binnen een minuut op.
4. Laat je Nederlandse SIM voor bellen en sms'en. Je nummer blijft actief voor de bankcode, zonder verbruik.
5. Schakel dataroaming uit op de Nederlandse lijn. Ik benadruk dit omdat mensen hier de fout maken: een telefoon met actieve roaming op de achtergrond kan je 30 euro kosten terwijl je op je koffer wacht.

Hiermee heb je tegen de tijd dat je de AREX naar Seoel neemt al Naver Map je route laten berekenen en kun je thuis laten weten dat je bent geland. Ik kom bij de paspoortcontrole aan met de kaart al open, en dat gevoel van landen zonder van iemand afhankelijk te zijn, is al een halve overwinning.

Veelgestelde vragen

Conclusie

Het plaatje is duidelijk. Zuid-Korea heeft een van de beste mobiele netwerken ter wereld en een digitale infrastructuur die ervan uitgaat dat je verbonden bent: kaarten, taxi's, reserveringen en zelfs menu's leven op je telefoon. Verbonden zijn is geen luxe, het hoort bij het ticket.

Openbare wifi is een prima aanvulling maar geen plan; roaming is handig en onevenredig duur; pocket wifi is alleen de moeite waard voor groepen die de hele dag bij elkaar blijven; en de lokale SIM werkt goed, maar kost je een rij, paspoort en je Nederlandse nummer. De eSIM neemt het beste van alles: je installeert hem thuis, activeert hem bij aankomst en gebruikt dezelfde netwerken van SKT, KT en LG U+ als de Koreanen, terwijl je je eigen lijn behoudt voor de sms'jes van de bank.

Mijn praktische aanbeveling: 10 GB voor tien dagen, profiel geïnstalleerd de avond voor vertrek en dataroaming uitgeschakeld op de Nederlandse lijn. Daarmee land je in Incheon met de kaart al open en vergeet je de rest. Je kunt je abonnement kiezen op de eSIM voor Zuid-Korea en het vandaag nog regelen, in vijf minuten, voordat je verder gaat met de koffer.

Geschreven doorMarc González Sáez Oprichter van PuraSim en specialist in eSIM en connectiviteit voor reizigers. Helpt al jaren reizen verbonden te blijven over de hele wereld zonder te veel te betalen voor roaming, en test elke eSIM persoonlijk ter plaatse voordat hij ze aanbeveelt.